کاوه گلستان از مهم‌ترین عکاسان و خبرنگاران تصویری معاصر ایران بود؛ هنرمندی که دوربین برایش تنها یک ابزار حرفه‌ای نبود، بلکه راهی برای زیستن، دیدن و مواجهه مستقیم با حقیقت بود. او به جای تماشای جهان از فاصله‌ای امن، خود را به دل رویدادها می‌رساند؛ به میان جنگ، انقلاب، فقر، حاشیه‌نشینی و زندگی آدم‌هایی که کمتر دیده می‌شدند. عکس‌های او فقط ثبت یک لحظه نیستند، بلکه بخشی از حافظه تصویری و اجتماعی ایران معاصر به شمار می‌روند.

حبیبه جعفریان در «بودن با دوربین» به سراغ زندگی این عکاس تأثیرگذار رفته است؛ اما این کتاب صرفاً یک زندگینامه معمولی نیست. نویسنده با کنار هم قرار دادن خاطرات و روایت‌های اعضای خانواده، دوستان، همکاران و نزدیکان کاوه گلستان، تصویری چندوجهی از شخصیت او ارائه می‌دهد؛ شخصیتی جسور، بی‌قرار، ماجراجو و حقیقت‌جو که نمی‌توانست نسبت به اتفاقات پیرامونش بی‌تفاوت بماند.

در این روایت، زندگی شخصی و حرفه‌ای گلستان به‌شدت در هم تنیده است. همان روحیه کنجکاو و ماجراجویی که در زندگی روزمره او دیده می‌شود، در شیوه عکاسی و انتخاب سوژه‌هایش نیز حضور دارد. او تلاش می‌کرد به جای ثبت تصاویری از فاصله‌ای دور، به انسان‌ها نزدیک شود و واقعیتی را نشان دهد که شاید دیدنش برای بسیاری آسان نبود.

کتاب همچنین خواننده را با فضای فرهنگی و هنری خانواده گلستان و شرایط اجتماعی و تاریخی دوره‌ای که کاوه در آن زندگی می‌کرد، آشنا می‌کند. از خلال خاطرات و روایت‌های مختلف، تصویری از جامعه‌ای در حال تغییر شکل می‌گیرد؛ جامعه‌ای که گلستان نه فقط ناظر آن، بلکه یکی از ثبت‌کنندگان مهم آن بود.

یکی از جذابیت‌های «بودن با دوربین» این است که کاوه گلستان را تنها از زاویه موفقیت‌های حرفه‌ای معرفی نمی‌کند. روایت نزدیکان او، انسانی واقعی با ویژگی‌های مثبت و منفی، انتخاب‌های دشوار و گاهی تناقض‌های شخصیتی را نشان می‌دهد. همین نگاه صمیمی و انسانی باعث می‌شود خواننده بتواند پشت عکس‌های معروف و فعالیت‌های حرفه‌ای، خودِ انسان را نیز ببیند.

نثر روان و روایت‌محور حبیبه جعفریان نیز کتاب را به اثری خواندنی برای مخاطبانی فراتر از علاقه‌مندان به عکاسی تبدیل کرده است. «بودن با دوربین» در کنار روایت زندگی یک عکاس، درباره انتخاب، جسارت، مسئولیت، حقیقت و نحوه مواجهه انسان با جهان اطرافش است.

در نهایت، این کتاب یادآور می‌شود که گاهی یک دوربین می‌تواند بیش از هزاران کلمه سخن بگوید و یک انسان، تنها با انتخاب درستِ جایی که می‌ایستد، بتواند بخشی از تاریخ و حافظه یک ملت را برای همیشه ثبت کند.