هنوز می‌توان به شعر فروغ فرخزاد پناه برد، چون شعر او فقط متعلق به یک دوره‌ی ادبی یا یک برهه‌ی تاریخی نیست؛ بلکه به لایه‌هایی از تجربه‌ی انسانی دست می‌زند که همچنان زنده‌اند: تنهایی، میل به رهایی، اضطراب، شکست، عشق، سرکشی، زخم، امید، و جست‌وجوی معنایی برای زیستن. بسیاری از شعرها با زمانه‌ی خود می‌مانند، اما شعر فروغ از زمانه‌ی خود عبور می‌کند، چون از جایی حرف می‌زند که هنوز درون انسان امروز نیز ناآرام و بی‌پاسخ مانده است.

پناه بردن به شعر فروغ، در وهله‌ی اول، پناه بردن به صداقت است. فروغ از آن شاعرانی نیست که پشت زبان پیچیده یا احساسات ساختگی پنهان شود. او با شجاعتی کم‌نظیر، رنج، تمنّا، ترس و نیاز انسان را بی‌پرده بیان می‌کند. وقتی خواننده به شعر او رجوع می‌کند، احساس می‌کند با صدایی واقعی روبه‌روست؛ صدایی که نه نصیحت می‌کند، نه تظاهر می‌فروشد، نه از موضع بالا حرف می‌زند، بلکه از دل تجربه‌ای زیسته سخن می‌گوید. در جهانی که پر از گفتارهای مصنوعی و احساسات مصرفی شده، این صداقت خود نوعی پناه است.

دلیل دیگر این است که شعر فروغ، به‌ویژه در دوره‌ی پختگی‌اش، شعری است که رنج را انکار نمی‌کند، اما در آن متوقف هم نمی‌ماند. او تاریکی را می‌بیند، فروپاشی را می‌شناسد، تنهایی را زندگی می‌کند، اما در عین حال، در شعرش همیشه میلی به عبور، به دگرگونی، به روشنایی و به زایش دوباره وجود دارد. همین است که شعر او را از صرفِ اندوه‌گویی جدا می‌کند. فروغ فقط شاعر زخم نیست؛ شاعر آگاهی به زخم و در عین حال آرزوی رستاخیز است. وقتی می‌گوید از ایمان به آغاز فصل سرد یا از تولدی دیگر، در واقع دارد زبانی برای زیستن در دل ویرانی می‌سازد. این زبان هنوز هم برای انسان خسته، زخمی و سرگشته، مأمن است.

شعر فروغ را می‌توان پناهگاه دانست، چون در آن نوعی فهم عمیق از تنهایی انسان وجود دارد. او تنهایی را نه فقط به‌عنوان وضعیتی شخصی، بلکه به‌عنوان بخشی از سرنوشت انسان مدرن می‌فهمد. در شعر او، فرد در برابر جهان، در برابر روابط فرسوده، در برابر زمان، در برابر بدن و در برابر مرگ ایستاده است. این مواجهه، برای خواننده امروز آشناست. ما هنوز هم با همان اضطراب‌ها، با همان بیگانگی‌ها و با همان میل شدید به دیده‌شدن و فهمیده‌شدن زندگی می‌کنیم. فروغ چون این تنهایی را با زبانی دقیق و زنده بیان کرده، هنوز می‌تواند همراه و هم‌نفس ما باشد.

از سوی دیگر، پناه بردن به شعر فروغ یعنی پناه بردن به زبان زنده. شعر او هنوز کهنه نشده، چون زبانش از جنس زندگی است. تصاویرش، ضرباهنگش، و نحوه‌ی جاری شدن کلمات در شعرش، همچنان طراوت دارند. او زبانی ساخت که هم شاعرانه است و هم ملموس؛ هم عاطفه دارد و هم اندیشه؛ هم شخصی است و هم فراتر از فردیت. برای همین، خواندن فروغ حسِ روبه‌رو شدن با متنی موزه‌ای نمی‌دهد؛ برعکس، انگار متنی است که همین حالا، در اکنونِ ما، نوشته شده است.

نکته‌ی مهم دیگر این است که فروغ به خواننده اجازه‌ی آسیب‌پذیر بودن می‌دهد. شعر او از انسانی حرف می‌زند که کامل نیست، مطمئن نیست، نجات‌یافته نیست؛ انسانی است درگیر، لرزان، مشتاق، و گاه شکسته. همین ویژگی باعث می‌شود مخاطب در شعر او احساس امنیت کند. چون در جهان فروغ لازم نیست قوی جلوه کنیم، لازم نیست پاسخ همه‌چیز را بدانیم، لازم نیست بی‌نقص باشیم. می‌توانیم زخمی، مردد، عاشق، نومید و در عین حال زنده باشیم. این پذیرشِ انسان در وضعیت ناتمامش، یکی از مهم‌ترین دلایل ماندگاری پناه‌بخش شعر اوست.

و شاید مهم‌تر از همه، هنوز می‌توان به شعر فروغ پناه برد، چون او در دل تاریکی، امکان روشنایی را نابود نمی‌کند. روشنایی در شعر فروغ ساده‌لوحانه نیست، آسان به دست نمی‌آید، و شعارگونه هم نیست؛ اما هست. نوعی میل به نور، به گشودگی، به تولد دوباره، در عمیق‌ترین لایه‌های شعر او جریان دارد. حتی وقتی از شکست می‌گوید، در زبانش چیزی هست که نمی‌گذارد همه‌چیز به پایان قطعی تبدیل شود. این همان چیزی است که شعر او را برای لحظه‌های فرسودگی، اندوه و بی‌پناهی، همچنان قابل رجوع می‌کند.

پس اگر بخواهیم کوتاه بگوییم: هنوز می‌توان به شعر فروغ پناه برد، چون او راستگو، زنده، عمیق و انسانی است؛ چون رنج را می‌شناسد اما در آن غرق نمی‌شود؛ چون تنهایی ما را می‌فهمد؛ چون زبانش هنوز می‌تپد؛ و چون در شعرش، با همه‌ی تلخی‌ها، هنوز روزنه‌ای به سوی زندگی باقی مانده است.