شعر فارسی، اگر از سروده‌های کهن اوستایی و متون منظوم فارسی میانه بگذریم، پیشینه‌ای بیش از هزار سال دارد؛ از روزگاری که با حمایت امیران سامانی زبان فارسی دری در قالب شعر جان تازه گرفت و شاعرانی چون رودکی و فردوسی واژگان و تصویرهای این زبان را پرداختند، تا امروز که میراث آن سنت در شعر شاعرانی مانند شاملو، فروغ و اخوان ثالث ادامه یافته است. در تمام این سده‌ها «تصویر» یکی از عناصر جدانشدنی شعر فارسی بوده است؛ تصاویری که نه‌تنها خوانده می‌شوند، بلکه در ذهن مخاطب نقش می‌بندند.

ترانه‌ی ایرانی نیز که ریشه در همین سنت شعری دارد، سرشار از چنین تصویرهایی است. از روزگار شکل‌گیری تصنیف‌های دوره‌ی مشروطه تا ترانه‌های نوین دهه‌های بعد، موسیقی و کلام در کنار هم توانسته‌اند احساسات، دغدغه‌ها و حال‌وهوای اجتماعی و عاطفی ایرانیان را بازتاب دهند. بسیاری از این ترانه‌ها تنها در گوش مخاطب نمانده‌اند، بلکه مانند عکس‌هایی در حافظه‌ی جمعی ما ثبت شده‌اند.

کتاب «از اون روزا که عکسا» گزیده‌ای از ترانه‌های ایرانی به انتخاب منصور ضابطیان است؛ کتابی که بیش از آنکه یک پژوهش آکادمیک باشد، نوعی جست‌وجوی شخصی و بازیگوشانه در میان صدها ترانه‌ی خاطره‌انگیز به شمار می‌آید. نویسنده در این مجموعه کوشیده از دل ترانه‌های مختلف، تصویرهایی را بیرون بکشد که حتی جدا از متن کامل ترانه نیز هویتی مستقل داشته باشند؛ تصویرهایی که می‌توان آن‌ها را همچون عکس‌هایی کوچک اما ماندگار دید.

ضابطیان در این کتاب خود را شبیه عکاسی تصور کرده که دوربین به دست در باغی پرگل قدم می‌زند و زیباترین قاب‌ها را شکار می‌کند. شاید این عکس‌ها تصویری کامل از تمام باغ ارائه ندهند، اما هرکدام به‌تنهایی رنگارنگ و دیدنی‌اند. انتخاب‌ها نیز از دوره‌ها و سبک‌های مختلف ترانه و تصنیف ایرانی انجام شده، هرچند طبیعی است که سهم بیشتری به دوره‌ای برسد که ترانه‌ی نوین ایرانی در آن شکل گرفته است.

نام کتاب نیز از یکی از ترانه‌های ماندگار اردلان سرفراز گرفته شده است. «از اون روزا که عکسا» در حقیقت سفری در میان خاطره‌ها و تصویرهای موسیقایی فرهنگ معاصر ایران است؛ کتابی که می‌توان آن را مجموعه‌ای از «عکس‌های کلامی» دانست، عکس‌هایی که هر کدام لحظه‌ای از حافظه‌ی جمعی ما را زنده می‌کنند. البته نویسنده خود نیز اذعان دارد که این انتخاب‌ها لزوماً کامل‌ترین یا ناب‌ترین نمونه‌های ممکن نیستند؛ چه‌بسا در میان ترانه‌های کمتر شنیده‌شده نیز تصویرهایی درخشان وجود داشته باشد که از دسترس او دور مانده‌اند. بااین‌حال همین مجموعه نیز می‌تواند برای بسیاری از خوانندگان یادآور خاطره‌ها و لحظه‌هایی باشد که با ترانه‌های ایرانی گره خورده‌اند.