فاضل نظری «جایزه کتاب سال شعر جوان» در سال ۱۳۸۴، «جایزه قلم زرین» در سال ۱۳۹۲ و «جایزه کتاب سال» در سال ۱۳۸۷ را کسب کرده است.

اگر بعد از خواندن اشعار فاضل نظری به نام شاعر نگاه نیاندازیم ممکن است متوجه نشویم که پشت این اشعار مرد جوانی است که با اندیشه‌های عارفانه و عاشقانه‌ی خود شعرهایی پخته و شیوا می‌سراید. قالب شعری که نظری انتخاب کرده است قالب زیبا و عاشقانه‌ی غزل است، نظری می‌داند که غزل از عشق می‌گوید و عشق راز و بهانه‌ هستی برای ادامه دادن است اما او با ذوق و قریحه‌ی شاعری دست به خلاقیت زده و با حفظ شکل سنتی غزل با زبانی لطیف و ساده از مضامین امروزی می‌گوید. فاضل نظری جزو شاعرانی است که غزلیاتش خوش درخشیده و اشعار او بیانگر احساس و تخیل عمیقی است که سبک عراقی، سبک هندی و سبک غزل امروز را در ظاهر و ساختار سنتی گذشتگان نشان می‌دهد.

عشق مفهومی است که در اشعار نظری حیات واقعی دارد و جهان بی عشق برای او چیزی نیست جز تکرار و تنهایی. او از عشق می‌خواهد که با قلب او کاری کند تا از اماها و شایدها دل بردارد و از تردید به سوی قلمرو یقین برود. اما در این میان در اشعار او می‌بینیم که همیشه اعتراف می‌کند از قافله‌ی عشق جا مانده است.

من و تو در سفر عشق دیر فهمیدیم     قطار منتظر هیچ کس نمی‌ماند

بیش‌تر نظرات بر سبک شعری فاضل نظری مبنی بر این است که این شاعر در سبک هندی شعر می‌گوید چرا که ویژگی بارز و برجسته‌ی اشعار نظری مضمون‌پردازی است. این امر خود یکی از عوامل مقبولیت اشعار او میان مردم است. نظری عناصری از طبیعت و محیط پیرامون خود را به کار می‌گیرد و با رنگ و بو بخشیدن به واژه‌ها اشعاری دلنشین و زیبا را می‌سراید. زبان نظری روان و صمیمی است و وجود عناصر مختلف به ویژه عناصری از طبیعت مثل: ساحل، موج، دریا، صخره، رود، برکه، درخت، ماه، پرنده، رود، باران و ... باعث همدلی و هم‌حسی خواننده با شاعر می‌شود.