در میان شاعران معاصر فارسی، فاضل نظری جایگاهی ویژه در میان مخاطبان امروز پیدا کرده است؛ جایگاهی که تنها به مهارت او در قالب کلاسیک غزل محدود نمی‌شود، بلکه از پیوندی زنده میان سنت دیرپای شعر فارسی و تجربه‌های عاطفی انسان معاصر شکل گرفته است. شعرهای او نشان می‌دهند که غزل، با وجود پیشینه‌ای چندصدساله، هنوز می‌تواند زبان زندهٔ احساسات و دغدغه‌های امروز باشد. مجموعهٔ شعر «اکنون» نیز در ادامهٔ همین مسیر قرار می‌گیرد؛ دفتری که جهان فکری و عاطفی فاضل نظری را بار دیگر در قالب غزل‌هایی موجز و تأملی پیش چشم خواننده می‌گذارد.

«اکنون» را می‌توان ادامهٔ جهان شاعرانه‌ای دانست که نظری در مجموعه‌هایی چون گریه‌های امپراتور، اقلیت و آن‌ها بنا کرده است. در این مجموعه نیز شاعر با نگاهی فلسفی و گاه تلخ به زندگی می‌نگرد؛ نگاهی که در آن تجربهٔ زیستن با مفاهیمی چون رنج، گذر زمان، بی‌ثباتی تقدیر و جست‌وجوی معنا گره خورده است. در شعرهای این دفتر، انسان موجودی است که در جهانی ناپایدار و پرتناقض زندگی می‌کند؛ جهانی که در آن شادی‌ها گذرا و امیدها شکننده‌اند. گویی آدمی همچون پرنده‌ای است که بال‌هایش نیز به نوعی قفس او تبدیل شده‌اند. با این همه، این تصویر تلخ به معنای تسلیم نیست؛ بلکه آغاز نوعی تأمل در معنای بودن و زیستن است.

یکی از مهم‌ترین دلایل ارتباط مخاطبان امروز با شعر فاضل نظری سادگی و شفافیت زبان اوست. نظری بدون آنکه از موسیقی و ساختار کلاسیک غزل فاصله بگیرد، واژگانی به کار می‌برد که برای خوانندهٔ معاصر آشنا و قابل لمس‌اند. در شعر او پیچیدگی‌های تصنعی یا بازی‌های دشوار زبانی کمتر دیده می‌شود و معنا با وضوحی نسبی در دل تصویرها و عاطفهٔ شعر جریان می‌یابد. همین ویژگی باعث شده است که بسیاری از خوانندگان، حتی کسانی که با شعر کلاسیک رابطهٔ چندانی ندارند، بتوانند با غزل‌های او ارتباط برقرار کنند.

از سوی دیگر، شعرهای «اکنون» همچنان بر تجربه‌های عاطفی مشترک انسان تکیه دارند؛ تجربه‌هایی مانند عشق، تنهایی، امید، شکست و جست‌وجوی معنا. فاضل نظری این مفاهیم را در قالب بیت‌هایی کوتاه و تأملی بیان می‌کند؛ بیت‌هایی که اغلب حالتی حکمت‌آمیز دارند و با ایجازی خاص در ذهن مخاطب می‌نشینند. بسیاری از این ابیات چنان فشرده و اثرگذارند که به سرعت در حافظهٔ مخاطبان جا باز می‌کنند و بارها در گفت‌وگوهای روزمره یا فضای مجازی تکرار می‌شوند.

در بطن این مجموعه، مرگ، سرنوشت و پوچی ظاهری زندگی نیز از بن‌مایه‌های مهم شعرها به شمار می‌آیند. شاعر بارها به بی‌ثباتی جهان و بازی‌های تقدیر اشاره می‌کند و انسان را موجودی می‌بیند که میان اختیار و اجبار سرگردان است. اما در دل همین نگاه تلخ، عنصری نجات‌بخش حضور دارد: عشق. در جهان شعری فاضل نظری، عشق نیرویی است که می‌تواند تضادهای زندگی را قابل تحمل کند و میان مرگ و زندگی پلی بزند. اگر زندگی سرشار از رنج و تکرار است، عشق همان چیزی است که به این رنج معنایی تازه می‌دهد و آن را قابل زیستن می‌کند.

از نظر هنری نیز «اکنون» ادامهٔ سبک شناخته‌شدهٔ فاضل نظری است. او همچنان به قالب کلاسیک غزل وفادار مانده و با بهره‌گیری از تضادهای معنایی، تصاویر طبیعت و ترکیبات شاعرانه، فضای خاص خود را می‌آفریند. در عین حال، گاه زبان رسمی شعر را با لحن نزدیک به گفتار روزمره پیوند می‌دهد و همین ترکیب، به شعرهای او طراوتی خاص می‌بخشد. این پیوند میان نوستالژی سنت و دغدغه‌های انسان امروز یکی از مهم‌ترین دلایل محبوبیت شعرهای او در میان نسل جوان است.

البته برخی منتقدان معتقدند که در این مجموعه نیز بسیاری از مضامین و تصاویر پیشین شاعر تکرار شده‌اند و فاضل نظری همچنان در همان قلمرو معنایی آشنای خود حرکت می‌کند. با این حال همین استمرار نشان می‌دهد که او به هویت شعری مشخصی دست یافته و توانسته صدای شخصی خود را در غزل معاصر تثبیت کند.

در مجموع، «اکنون» دفتر تأملات شاعری است که در میانهٔ مسیر پختگی، بار دیگر به پرسش‌های بنیادین زندگی بازمی‌گردد: رنج چرا با زندگی درآمیخته است؟ انسان در برابر تقدیر چه نسبتی با آزادی دارد؟ و آیا عشق می‌تواند معنایی برای این زیستن ناپایدار فراهم کند؟ فاضل نظری پاسخ این پرسش‌ها را در غزل‌هایی کوتاه اما اندیشناک بیان می‌کند؛ غزل‌هایی که میان تلخی فلسفی و امید عاشقانه در نوسان‌اند و مخاطب را به مکثی کوتاه در هیاهوی زندگی امروز دعوت می‌کنند.