«هالیوود نامنسجم» نوشته‌ی تاد برلینر، پژوهشی درباره‌ی روایت و سبک در سینمای هالیوود دهه‌ی ۱۹۷۰ است؛ دوره‌ای که سینمای آمریکا دستخوش تغییرات مهمی شد و فیلمسازان به شکل‌های تازه‌ای از داستان‌گویی و بیان سینمایی روی آوردند. برلینر در این کتاب تلاش می‌کند نشان دهد که ویژگی مهم بخشی از سینمای این دوره، فاصله گرفتن از نظم و انسجام روایی سینمای کلاسیک هالیوود و استفاده‌ی خلاقانه از نوعی «ناهمخوانی» و بی‌قاعدگی در روایت بوده است.

منظور برلینر از «نامنسجم» بودن، لزوماً فیلم‌های ضعیف یا داستان‌های پر از اشتباه منطقی نیست. او از عناصری مانند مسیرهای فرعی و بن‌بست‌های روایی، ابهام، پایان‌های حل‌نشده، ناهماهنگی‌های شخصیتی و منطقی، تغییرات ژانری و شیوه‌های غیرمتعارف ارائه‌ی اطلاعات به تماشاگر صحبت می‌کند؛ عناصری که می‌توانند روایت را از مسیر مستقیم و قابل پیش‌بینی خارج کنند و در عین حال به ارزش هنری آن بیفزایند.

برلینر تمرکز ویژه‌ای بر سینمای دهه‌ی ۱۹۷۰ دارد؛ دوره‌ای که فیلمسازانی مانند مارتین اسکورسیزی، رابرت آلتمن، ویلیام فریدکین، استنلی کوبریک، وودی آلن و فرانسیس فورد کوپولا قواعد آشنای روایت هالیوودی را به شیوه‌های مختلف به چالش کشیدند. این فیلم‌ها از یک سو تحت تأثیر سینمای هنری اروپا و آسیا بودند و از سوی دیگر از سنت‌های خود هالیوود استفاده می‌کردند و به همین دلیل، نوعی زبان روایی تازه میان سینمای کلاسیک و سینمای مدرن آمریکا شکل گرفت.

یکی از نقاط قوت کتاب، گستردگی نمونه‌های مورد بررسی است. برلینر فقط سراغ فیلم‌های تجربی و پیچیده نمی‌رود، بلکه آثاری مانند «پدرخوانده»، «پدرخوانده: قسمت دوم»، «ارتباط فرانسوی»، «جن‌گیر»، «ویلی وانکا و کارخانه شکلات‌سازی»، «بعدازظهر سگی»، «محله چینی‌ها»، «همه مردان رئیس‌جمهور»، «آنی هال» و «راننده تاکسی» را نیز بررسی می‌کند. به این ترتیب، نویسنده نشان می‌دهد که این تغییر در شیوه‌ی روایت محدود به سینمای هنری و تجربی نبود، بلکه در فیلم‌های جریان اصلی هالیوود نیز دیده می‌شد.

اهمیت «هالیوود نامنسجم» در این است که برلینر به جای تمرکز اصلی بر شرایط سیاسی و اجتماعی دهه‌ی ۱۹۷۰، توجه خود را به خودِ فیلم‌ها، فرم، روایت و تجربه‌ی تماشاگر معطوف می‌کند. نقدهای پیشین درباره‌ی هالیوود نو اغلب فیلم‌ها را در زمینه‌ی تحولات سیاسی و فرهنگی آن دوره بررسی کرده بودند؛ اما این کتاب تلاش می‌کند نشان دهد که نوآوری‌های فرمی و روایی این فیلم‌ها نیز به همان اندازه اهمیت دارند.

حال‌وهوای کتاب تحلیلی، دقیق و جزئی‌نگر است و بیشتر مناسب مخاطبی است که می‌خواهد فراتر از داستان فیلم‌ها را ببیند. برلینر به ما یادآوری می‌کند که یک فیلم فقط مجموعه‌ای از اتفاقات نیست؛ نحوه‌ی ارائه‌ی اطلاعات، زمان‌بندی روایت، رفتار شخصیت‌ها، پایان‌بندی، استفاده از ژانر و حتی لحظاتی که داستان عمداً ما را سردرگم می‌کند، همگی بخشی از تجربه‌ی سینمایی هستند.

اهمیت این نگاه زمانی بیشتر مشخص می‌شود که بدانیم بسیاری از فیلم‌های مورد بررسی کتاب، امروزه از آثار ماندگار سینمای آمریکا محسوب می‌شوند. برلینر تلاش می‌کند توضیح دهد که چرا همین فیلم‌هایی که گاهی عجیب، ناآرام یا حتی «نامنظم» به نظر می‌رسند، توانسته‌اند چنین جایگاه مهمی در تاریخ سینما پیدا کنند. در واقع، «نامنسجم بودن» در اینجا نه یک ضعف، بلکه می‌تواند بخشی از خلاقیت فیلمساز و راهی برای ایجاد تجربه‌ای متفاوت برای تماشاگر باشد.