«داستان‌های رمی» مجموعه‌ای از نه داستان کوتاه از جومپا لاهیری است؛ نویسنده‌ای که با این کتاب، بار دیگر به قالب داستان کوتاه بازمی‌گردد، اما این بار تماماً به سراغ شهر رم و آدم‌هایی می‌رود که در آن زندگی می‌کنند، از کنار هم عبور می‌کنند و گاهی با وجود سال‌ها حضور در شهر، همچنان احساس می‌کنند به آن تعلق ندارند. نکته جالب درباره کتاب این است که لاهیری داستان‌ها را به زبان ایتالیایی نوشته و نسخه انگلیسی را همراه با تاد پورتنویتز ترجمه کرده است؛ تجربه‌ای که بخشی از مسیر شخصی و ادبی او برای زندگی و نوشتن به زبانی تازه محسوب می‌شود.

رم در این مجموعه فقط یک پس‌زمینه نیست؛ خودِ شهر به یکی از شخصیت‌های اصلی کتاب تبدیل می‌شود. خیابان‌ها، خانه‌ها، پله‌ها، محله‌ها، مهمانی‌ها و حومه شهر، آدم‌های مختلفی را به هم پیوند می‌دهند؛ آدم‌هایی که هرکدام داستانی از تنهایی، فقدان، عشق، مهاجرت یا بیگانگی با خود و محیط اطرافشان دارند. لاهیری از نگاه شخصیت‌هایی بومی و مهاجر، تصویری چندلایه از رم می‌سازد؛ شهری زیبا و تاریخی که در عین حال می‌تواند برای بعضی از ساکنانش غریبه، سرد و حتی خصمانه باشد.

مضمون اصلی داستان‌های رمی حول مفاهیمی مانند تعلق، بیگانگی، مهاجرت، تنهایی، عشق، فقدان و معنای خانه شکل می‌گیرد. بسیاری از شخصیت‌ها در موقعیتی میان «اینجا» و «آنجا» قرار دارند؛ نه کاملاً متعلق به جایی که در آن زندگی می‌کنند و نه قادر به بازگشت کامل به گذشته. لاهیری در این میان به روابط انسانی و زخم‌هایی توجه می‌کند که اغلب در ظاهر دیده نمی‌شوند. حتی برخوردهای ساده میان آدم‌ها می‌توانند حامل خاطرات، حسرت‌ها و تعارض‌های عمیق باشند.

اگر به داستان کوتاه ادبی، شخصیت‌های چندلایه و روایت‌هایی درباره تنهایی و بیگانگی علاقه دارید، داستان‌های رمی انتخابی قابل‌توجه است. این کتاب برای خواننده‌ای که انتظار حادثه‌های بزرگ و روایت‌های پرشتاب دارد، شاید آرام به نظر برسد؛ اما اگر از داستان‌هایی لذت می‌برید که در اتفاقات ظاهراً ساده، احساسات و پرسش‌های عمیق انسانی پیدا می‌کنند، لاهیری می‌تواند شما را با نگاهی متفاوت به رم و آدم‌هایش همراه کند. داستان‌های رمی در نهایت درباره رم است، اما بیش از آن درباره آدم‌هایی است که در جست‌وجوی جایی هستند که بتوانند آن را «خانه» بنامند.